zijde een afbeelding. Begin twintigste eeuw noemde men het "aanzichtkaart".
Dit verklaart direct de term: het is een kaart met een aangezicht, oftewel
een plaatje voorop. Het woord is ook een verkorting van het Duitse Ansichts(post)karte.
In het begin van de twintigste eeuw wordt in de Verenigde Staten om het woord postcard op de achterkant van een prentkaart toegevoegd, de kaart is dus op de achterzijde in tweeen gedeeld, adres gedeelte en ruimte voor andere teksten of zelf geschreven teksten. Tot 1905 mocht in Nederland de achterkant van een prentbriefkaart alleen gebruikt worden om naam, adres en woonplaats op te schrijven. Het verzonden bericht bestond dus uit weinig meer dan de afbeelding, want er was op de voorkant nauwelijks ruimte om iets te schrijven.
Kort hierna begonnen andere landen met het introduceren van een gedeelde achterkant. Bij deze kaarten is de achterzijde in tweeën gedeeld: rechts komt het adres te staan (hier zijn lijntjes voorgedrukt) en links is ruimte voor een bericht. Zo kon de zegetocht van de ansichtkaart als communicatiemiddel beginnen. De voorzijde werd nu exclusief bestemd voor het beeld.
Veel ansichtkaarten worden verstuurd tijdens de vakantie. Men wil de thuisblijvers laten zien hoe mooi de plek is waar men naar toe is gegaan. De kaarten worden ook als groet of wens (bijv. als kerstgroet of nieuwjaarswens) gestuurd.
De ansichtkaart werd al snel een distributiemiddel voor uitingen van kunst. Wanneer een antieke ansichtkaart een artistieke, getekende of geschilderde impressie van bijvoorbeeld
een landschap.
De Franse beeldhouwer Charles Despiau hield zich aanvankelijk in leven door samen met zijn echtgenote Marie Rudel ansichtkaarten in te kleuren. De bekende Deense kunstenares Gerda Wegener verwerkte, nadat zij aan het eind van haar leven tot armoede was vervallen, haar kunst op ansichtkaarten en verkocht deze om in leven te blijven.
Carles Albert Despiau
Gerda Wegener
De Duitse kunstenaar Joseph Beuys maakte honderden ontwerpen voor postkaartenedities en beschouwde de postkaart als een zelfstandige kunstuiting. Zijn postkaarten waren op te vatten als multiples in ongelimiteerde oplage, waarmee hij een groot publiek in de gelegenheid
stelde een betaalbaar kunstwerk van zijn hand te verwerven. In zijn streven de grenzen te verleggen ontwierp hij ook postkaarten die gemaakt zijn van onorthodoxe materialen zoals hout, vilt, zwavel en pvc.
Joseph Beuys
BRON: WIKIPEDIA
Geen opmerkingen:
Een reactie posten